ระหว่างพักการทรมาน ในนรก
ยมบาล "เสธ.แดง ข้าขอถามหน่อยว่า ทำไมเอ็งถึงตั้งชื่อลูกสาวว่า เดียร์"
เสธ.แดง "ตอนแรกที่ตั้ง ก็เห็นมันคือลูกรัก ถ้าต่อไปลูกสาวผมคนนี้มันอกตัญญูเห็นโจรฆ่าพ่อมันเป็นนาย ก็ขอให้ทุกคนเรียกอีลูกเนรคุณของผมคนนี้ว่า อีเดียรฉาน แทนครับท่านยมบาล"
ยมบาล "อะไรนะ นังเดียรฉาน มันยังไม่รู้อีกเหรอว่า ใครสั่งฆ่า เสธ."
เสธ.แดง "ผมว่ามันรู้ แต่นังเดียรฉาน ลูกเนรคุณของผม มันเห็นแก่ตำแหน่ง สส. จนกล้าเหยียบศพพ่อของมันเพื่อตำแหน่งให้ทรงเกียรติไงครับ ผมล่ะเสียใจจริง ๆ "
ยมบาล "ทำไงได้นะ เสธ.แดง ก็เอ็งฆ่าคนมามาก กรรมที่เอ็งรู้มาก เขาก็ต้องสั่งเก็บเอ็งแบบนี้แหละ ส่วนลูกเอ็งก็คงไม่กล้าไปชนกับเขา เลยเลือกทางเสวยสุขบนศพพ่อ ดีกว่าไปงัดข้อกับไอ้ตัวเหี้ย จริงไหม"
เสธ.แดง "ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละท่านยมบาล"
ยมบาล "ปะ เราไปทำหน้าที่ของเรากันต่อได้แล้ว เสธ.แดง"
เสธ.แดง "ครับ"
หลังจากนั้น ท่านยมบาลก็จับเสธ.แดง มาสับด้วยดาบขนาดใหญ่ ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของ เสธ.แดง จน เสธ.แดง ขาดใจตายในนรก
แล้วจากนั้นท่านยมบาลก็โยนซากศพเสธ.แดงให้หมานรกรุมแทะกิน จนเหลือแต่กระดูก
แล้วสักพักท่านยมบาลก็นำซากกระดูกของเสธ.แดง มาราดด้วยน้ำอมฤตอีกครั้ง เพื่อให้เสธ.แดงฟื้นคืนชีพขึ้นมา เพื่อรับการทรมานในนรกอีกครั้ง
คลิกอ่าน เดียร์ ขัตติยา อย่าโง่อีกเลย ยอมรับความจริงเถอะ
